ความ รักที่เกิดขึ้น . . . ท่ามกลางความเหงานั้น เกิดขึ้นได้ง่าย


แต่การจะสานความรักต่อ. . . ให้ยืนยาวได้นั้น เป็นเรื่องยาก


ความเหงา นั้น . . . มันโดดเดี่ยว


เปลี่ยนคนอ่อนไหว . . . ให้กลายเป็นคนอ่อนแอได้


จนบางครั้ง . . .ต้องพยายามหาที่ยึด หัวใจ


ไม่ให้เคว้ง ไปตามแรงกระทบของชีวิต


และบาง ครั้ง . . .


ก็อาจเผลอ ไปยึดใครสักคน. . .ที่ไม่อาจจะยึด ได้


เพราะเหตุผล แห่งความเป็นไปไม่ได้ ร้อยพัน ประการ . . .


แต่ . . . เมื่อ ความรักได้เกิดขึ้นมาแล้ว


ไม่ว่าจะอยู่ร่วมได้ หรือไม่ . . .


มีสิทธิ์ครอบครอง หรือไม่ . . .


ก็ไม่อาจที่จะ . . . ห้ามไม่ให้รู้สึกรัก ได้


เมื่อในที่สุดแล้ว . . .ห้ามไม่ได้


ก็อาจจะมีอีก ทางเลือกคือ . . .


การปล่อยหัวใจให้ได้ “รั ก” แต่ . . .


ต้องหาที่ยืน ที่เหมาะสมให้กับตัวเอง


หาบริเวณ ให้ตัวเองให้ได้


และหักห้ามใจ ไม่ให้เตลิดก้าวไปไกล


จากที่ที่ตัวเองต้องอยู่ . . .


นอกจาก . . .กล้า ที่จะยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว


ก็ต้องกล้าที่จะเชื่อมั่นว่า . . .


เราต้องยืนอยู่ตรงนั้นให้ได้


และต้องไม่ไปไกลกว่านี้ . . .


อยากอยู่ตรงไหนก็ ได้ . . .


แต่ต้องอยู่ในขอบเขต รักได้เท่านั้น


อย่า! ไปเผลอทำร้ายใครให้เจ็บปวด


...... เขียนบอกตัว เองให้รักให้เป็นรักคนที่เค้ารักเราดีกว่ารักคนที่เราไม่สามารถรักเค้า ได้.......


..........แม้เราจะรักกันไม่ได้แต่อย่างน้อยก็ ได้ยืนมองเห็นเค้ามีความสุขในที่ไกลๆก็พอ........